من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت

           من در انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

           من او را دوست داشتم.

وقتی که او تمام کرد

          من شروع کردم.

وقتی او تمام شد

          من آغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

           مثل تنها زندگی کردن

                              مثل تنها مردن!                

                                                          دکتر علی شریعتی

به آبی آسمانها قسم که دوستت دارم.

ای زندگی من

 بگذار در آسمان عشق تو پرواز کنم

بگذار هوای عشق تو را در تمام وجودم حس کنم

زندگی زیباست اما با تو در کنار تو به فکر تو

زندگی من امکان پذیر است.

نگذار عشقم این چنین خاموش شود که حتی یادگاری از آن باقی نماند.

میدانم که خسته ای از تمام دردهایی که ذره ذره روحت را آب کرد

ولی این را بدان که من همیشه در همه حال در کنارت به یادت و عاشقت هستم..

آموخته ام ... که بهترين کلاس درس دنيا، کلاسي است که زير پاي پيرترين فرد دنياست

آموخته ام ... که وقتي عاشقيد، عشق شما در ظاهر نيز نمايان مي شود

آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردي

آموخته ام ... که داشتن کودکي که در آغوش شما به خواب رفته، زيباترين حسي است که در دنيا وجود دارد

آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي است، نه گفت

آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم

آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي

آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است

آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند

آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

آموخته ام ... که اين عشق است که زخم ها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم

آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

آموخته ام ... که نمي توانم احساسم را انتخاب کنم، اما مي توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم

آموخته ام ... که همه مي خواهند روي قله کوه زندگي کنند، اما تمام شادي ها و پيشرفتها وقتي رخ  مي دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستيد

آموخته ام ... که بهترين موقعيت براي نصيحت در دو زمان است: وقتي که از شما خواسته مي شود، و زماني که درس زندگي دادن فرا مي رسد

آموخته ام ... که کوتاهترين زماني که من مجبور به کار هستم، بيشترين کارها و وظايف را بايد انجام دهم

نشسته بود روي زمين و داشت يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع

.

مي كرد. بهش گفتم: كمك نمي خواي؟

گفت نه

گفتم: خسته مي شي بذارخوب كمكت كنم ديگه

گفت: نه خودم جمع مي كنم

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟

بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟

نگاه معني داري كرد و گفت

قلبم.

اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم.

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟

آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن.

وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري

هنوز تو دستشون نگرفته مي ندازنش زمين و مي شكوننش

مي خوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون

دل داري خوب بلده

مي خوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.

آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلب هاي شكسته رو

خيلي دوست داره

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد.

و من توي اين فكر كه چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم موندم

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو

مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم.

بر گشت و گفت:

دلم رو به دست هر كسي نسپردم اون براي من هر كسي نبود.

گفت و اين بار رفت سمت دريا

.

سهمش از تنهايي هاش دريايي بود كه

بنویس پس چرا سکوت کردی

با توام ای دست چرا توان نوشتن از تو رفته

فریاد بزن پس چرا سکوت کردی

با توام ای قلب چرا لب دوخته شدی

گریه کن پس چرا سکوت کردی

با توام ای چشم چرا اشکی نمی ریزی

بشکن پس چرا سکوت کردی

با توام ای بقز چرا گردرد شدی

شاید هنوز در باورتان نیست

او دیگر رفت ، بازگشتی نیست

رویای که سالها دل خوش آن بودید

بنویس ساده بنویس

به سادگی همین عشق

به سردی همین جدایی

فریاد بزن فریاد

به بلندی نگاهش

به تلخی این درد

گریه کن گریه

برای معصومیت از دست رفته ام

برای تمامی پاکی اش

بشکن ای بقز بشکن

سالهاست در انتظاری

در قربت  دیدارش نخواهی شکست

در غربت رفتنش بشکن

شاید آن روز که سهراب نوشت :

ــ تا شقایق هست زندگی باد کرد ...

خبر از دل پر درد گل یاس نداشت.

هر گلی هم باشی ـ چه شقایق چه گل پیچک و باس ـ